دوره شماره
1401/05/02

ویوین مایر، چهل سال پرستار بچه بود، ازدواج نکرد و فرزندی نداشت. از آدم‌هایی بود که در مرکز جمع‌ها و محافل نیستند؛ کم‌حرف و بدون جلب توجه گوشه‌ای می‌ایستاد و مراقب بچه‌ی صاحب‌خانه بود. با این حال میراثی به جا گذاشت که چند سال پس از مرگش در یک چمدان و چند جعبه پیدا شد؛ نگاتیو عکس‌هایش! و با چاپ نگاتیوهای خامش معلوم شد که این پرستار بچه مثل یک عکاس حرفه‌ای زندگی آدم‌ها را می‌دیده؛ و خودش را نیز- این خودِ به‌ظاهر تنهای منزوی را- بارها در آینه‌ها، بازتاب شیشه‌ها و ویترین‌ها تکثیر و ثبت کرده است. تا اینجای کار ما با یک قصه‌ی جذاب روبروایم؛ زنی گمنام که در خانه‌های کارفرمایان مختلفش زندگی می‌کرد و با وجود زندگی پر تکاپوی خانوادگی که اطرافش در جریان بود، هوشیارانه حریم شخصی‌اش را حفظ کرد، و در بیرون نهاد هنر، از جایی خلوت‌تر و دنج‌تر و بدون زدوبندهای اضافی، برای رضایت خودش عکاسی کرد؛ روزی روی یخ سُر خورد و چهار ماه بعد در خانه‌ی سالمندان فوت کرد اما حالا نامش در صفحات تاریخ عکاسی است و داستان زندگی‌اش بارها روایت می‌شود. می‌دانیم که او کتاب‌های آموزش ظهور عکس را داشته و یا عکاسان بنامِ امریکایی را می‌شناخته؛ با این‌ حال آیا الصاق این زندگی‌نامه به عکس‌هایش و تاکید بر شغل او ضروری است؟ آیا در تفسیر عکس‌های او نکته‌ی مهم و معنی‌داری است؟  نمایشگاهی از آثار این عکاس آمریکایی در گالری «ام کِی» واقع در میلتون‌کینز انگلستان در حال برگزاری است  و تا ۲۵ سپتامبر ادامه دارد. نمایشگاه با ۱۴۰ عکس از مایر، طیف وسیعی از آثار او را در بر می‌گیرد. صحنه‌های خیابانی و زندگی شهری، پرتره‌های شیطنت‌آمیز کودکان و نماهای نزدیک او از سوژه‌هایش. گاهی عکاس آنقدر به سوژه نزدیک است که آدم دلش می‌خواهد بداند بعد از صدای شاتر چه اتفاقی می‌افتد. نمایشگاه حاضر کوشیده است میان غرابت زندگی این هنرمند و بدنه‌ی اصلی کار او تعادلی ایجاد کند. عکس‌هایی از دوران مختلف کاری مایر از جمله عکس‌های خیابانی، سلف‌پرتره‌ها و عکس‌های رنگی او را در این نمایشگاه می‌توان دید. آثاری که با عبور از پیچیدگی‌های دراماتیک زندگی این هنرمند، می‌بایست با نگاهی دقیق‌تر بررسی شوند.پیش‌تر مستندی درباره‌ی این هنرمند در حرفه: هنرمند ترجمه کرده‌ایم که می‌توانید آن را از طریق لینک استوری تماشا کنید.

منبع مطلب

ارسال نظر در مورد اين مقاله